Nieuwsbericht
Derivatenpositie (renteswappositie) Stadlander gezond
Om renterisico's te beheersen maakt ook Stadlander soms gebruik van swaps. Swaps zijn financiële instrumenten om voor langere tijd duidelijkheid te creëren over de rentelasten. Toen in 2008 helder werd dat ook banken failliet kunnen gaan, zijn de opslagen op de vaste rentetarieven voor leningen met een langere looptijd flink toegenomen. Deze opslagen zijn hoger naarmate de looptijd van een lening langer is. En dat is nadelig voor corporaties zoals Stadlander. Want woningstichtingen hebben gezien de aard van hun investeringen vooral behoefte aan vermogen dat voor langere tijd beschikbaar is. Opslagen die banken berekenen hebben alles te maken met de omgeving waarin banken sinds de kredietcrisis opereren. Zelfs banken lenen elkaar onderling steeds minder makkelijk geld uit.
Een renteswap is een transactie waarin één partij een vaste rente met een andere partij ruilt voor een variabele rente en omgekeerd. Met de combinatie van een swap en een middellange lening met vaste looptijd en een variabele rente, een z.g. rolloverlening, betaalt een instelling voor de korte termijn, per saldo een lagere financieringsrente dan voor een standaard vastrentende lange lening.
Een corporatie moet na afloop van de kortere looptijd van de rolloverlening t.o.v. de vastrentende lange lening, wel opnieuw met de geldgever een opslag overeenkomen. En dat kan gunstig of ongunstig uitpakken. Belangrijk is te voorkomen, dat je als corporatie de verplichting krijgt, om zodra de marktwaarde van een swap lager is dan een bepaalde drempel, je een (fors) bedrag als zekerheid bij de bank moet ‘parkeren'. Deze verplichting noemt men een ‘margin call' en kan een organisatie in zeer korte tijd in grote liquiditeitsproblemen brengen. Stadlander heeft, op één uitzondering na, geen rentederivaten met risico op het storten van een geldbedrag als onderpand.
De ene uitzondering van Stadlander
De fusiecorporatie Stadlander heeft met de overname van alle rechten en plichten van haar rechtsvoorgangers één rentederivaat met het risico op het storten van een onderpand overgenomen. Het gaat hierbij om een swap met een looptijd van 2009 tot 2019 van € 5 miljoen. Een van de rechtsvoorgangers heeft in 2010 een borg van € 870.000,- ter zekerstelling voor de bank moeten storten. Dat geld wordt teruggeboekt zodra de rentes weer stijgen boven een bepaald niveau, of aan het einde van de swaplooptijd. De bank vergoedt over deze borgstelling een minimale rente.
Wij financieren onze corporatie in de regel conservatief. Echter vanaf 2008 liepen de opslagen op de vaste rentetarieven voor lang geld dusdanig op dat het interessant werd om swap constructies te nemen. Stadlander heeft een balanstotaal van ruim 860 miljoen euro. De langlopende schulden bedragen zo'n 500 miljoen. Voor 80 miljoen euro beheerst Stadlander het renterisico met rentederivaten. Stadlander kent geen zogenoemde ‘open posities'. Tegenover al onze swaps hebben we de zekerheid van een rolloverlening. Wij betalen dus geen rente zonder dat we daar een lening voor een concreet initiatief tegenover hebben staan. Geen speculatie met derivaten. En onze enige swap met het risico op een ‘margin call' betreft slechts 1% ( € 5 miljoen van 500 miljoen euro) van het lang vreemd vermogen.
Bij het afsluiten van een swap is er nog een tweede element waar je op bedacht moet zijn: een ‘break clausule'. Onze swaps kennen geen ‘break clausules'. Een ‘breakclausule' is een recht om op een vooraf vastgesteld moment het swapcontract tegen marktwaarde af te handelen. Door een ‘break clausule' kan de corporatie haar bescherming tegen het renterisico kwijtraken terwijl de onderliggende rolloverlening (middellange lening met vaste looptijd en een variabele rente) nog een aantal jaren doorloopt.